.

.

.

عن مولانا أبي الحسن الرضا عليه السلام:

کانَ أَبِی إِذَا دَخَلَ شَهْرُ الْمُحَرَّمِ لَا یُرَی ضَاحِکاً وَ کَانَتِ الْکَآبَةُ تَغْلِبُ عَلَیْهِ حَتَّی یَمْضِیَ مِنْهُ عَشَرَةُ أَیَّامٍ فَإِذَا کَانَ یَوْمُ الْعَاشِرِ کَانَ ذَلِکَ الْیَوْمُ یَوْمَ مُصِیبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُکَائِهِ وَ یَقُولُ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی قُتِلَ فِیهِ الْحُسَیْنُ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ

وقتی ماه محرم فرا می رسید ديگر در پدرم امام کاظم علیه السلام اثرى از خنده يا شادى دیده نمی شد و همواره غمگین و محزون بودند و مصيبت و غم بر تمام وجود ايشان غلبه مينمود. تا زمانى كه به روز دهم (عاشوراء) ميرسيد كه آن روز ، روز اوج مصیبت و اندوه و گريه او بود و می فرمود : در این روز بود که حسین علیه السلام را به شهادت رساندند.

 امالی صدوق، ص ۷۸
 بحار الانوار، ج ۴۴ ص ۲۸۴

.

.

.

.
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ علیه السلام :

قالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله يَوْمَ النَّحْرِ إِلَى ظَهْرِ الْمَدِينَةِ عَلَى جَمَلٍ عَارِيَ الْجِسْمِ فَمَرَّ بِالنِّسَاءِ فَوَقَفَ عَلَيْهِنَّ ثُمَّ قَالَ يَا مَعْشَرَ النِّسَاءِ تَصَدَّقْنَ وَ أَطِعْنَ أَزْوَاجَكُنَّ فَإِنَ‏ أَكْثَرَكُنَّ فِي النَّارِ فَلَمَّا سَمِعْنَ ذَلِكَ بَكَيْنَ ثُمَّ قَامَتْ إِلَيْهِ امْرَأَةٌ مِنْهُنَّ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ ص فِي النَّارِ مَعَ الْكُفَّارِ وَ اللَّهِ مَا نَحْنُ بِكُفَّارٍ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ ص إِنَّكُنَّ كَافِرَاتٌ بِحَقِّ أَزْوَاجِكُنَّ

 الكافي 5 514 25352- وَ عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ غَالِبٍ عَنْ جَابِرٍ الْجُعْفِيِّ

امام باقر علیه السلام فرمودند :

پیامبر اعظم صلی الله علیه واله در روز قربانی به سمت بیرون مدینه خارج شدند در حالی که سوار بر شتری بدون زین بودند

در راه به گروهی از زنان بر خوردند و به آنها چنین گفتند :

ای گروه زنان زیاد صدقه بدهید و از همسرانتان اطاعت کنید چرا که بسیاری از شما در آتش خواهید سوخت

زمانی که زنان این سخنان را شنیدند گریه کردند و یکی از آنها چنین گفت :

ای رسول خدا آیا ما همراه با کفار در آتش خواهیم سوخت در حالی ما کافر نیستیم ؟

رسول خدا فرمودند شما کافر هستید به حقوق همسرانتان شما حق آنها را کفران می کنید و زیر پا می اندازید

کفر به حق همسر کفر به دستور خداست.

.

.

.

.

.

.

ريان بن شبيب گويد روز اول ماه‏ محرم‏ خدمت حضرت رضا رسيدم بمن فرمود اى پسر شبيب روزه‏اى؟ گفتم نه فرمود اين روزيست كه زكريا بدرگاه پروردگارش دعا كرد و گفت پروردگارا بمن ببخش از پيش خود نژاد پاكى زيرا تو شنواى دعائى خدا برايش اجابت كرد و بفرشتگان دستور داد ندا كردند زكريا را كه در محراب ايستاده بود كه خدا تو را بيحيى بشارت ميدهد هر كه اين روز را روزه بدارد و سپس دعا بدرگاه خدا كند خدا مستجاب كند چنان كه براى زكريا مستجاب كرد .

سپس گفت:

اى پسر شبيب به راستى محرم همان ماهى است كه اهل جاهليت در زمان گذشته ظلم‏ و قتال را بخاطر احترامش در آن حرام مى‏دانستند و اين امت حرمت اين ماه را نگه نداشتند و نه حرمت پيغمبرش را در اين ماه ذريه او را كشتند و زنانش را اسير كردند و بنه‏اش را غارت كردند خدا هرگز اين گناه آنها را نيامرزد .

اى پسر شبيب اگر براى چيزى گريه خواهى كرد براى حسين علیه السلام گريه كن كه چون گوسفند سرش را بريدند و هجده كس از خاندانش با او كشته شد كه روى زمين مانندى نداشتند و آسمانهاى هفت‏گانه و زمين براى كشتن او گريستند و چهار هزار فرشته براى ياريش بزمين آمدند و ديدند كشته شده و بر سر قبرش ژوليده و خاك آلود باشند تا قائم علیه السلام ظهور كند و ياريش كند و شعار آنها يا لثارات الحسين است .

اى پسر شبيب پدرم از پدرش از جدش برايم باز گفت كه چون جدم حسين علیه السلام كشته شد آسمان خون و خاك سرخ باريد .

اى پسر شبيب اگر بر حسين گريه كنى تا اشکت بر گونه‏هايت روان شود خدا هر گناهى كردى از خرد و درشت و كم و بيش بيامرزد .

اى پسر شبيب اگر خواهى خدا را بر خورى و گناهى نداشته باشى حسين را زيارت كن اى پسر شبيب اگر خواهى در غرفه‏ هاى ساخته بهشت با پيغمبر ساكن شوى بر قاتلان حسين لعن كن .

اى پسر شبيب اگر خواهى ثواب شهيدان با حسين را دريابى هر وقت بيادش افتادى بگو كاش با آنها بودم و بفوز عظيمى مى‏رسيدم.

اى پسر شبيب اگر خواهى با ما در درجات بلند بهشت باشى براى حزن ما محزون باش و و براى شادى ما شاد باش و ملازم ولايت ما باش و اگر مردى سنگى را دوست دارد با آن‏ خدا روز قيامت محشورش كند.

.

.

الأمالي (للصدوق) / ترجمه كمره‏اى، متن، ص129،130،131

.

.

وقتی امام حسین علیه السلام وارد کربلا شد، آن طور که من در مَقاتل دیده‌ام، حضرت دو نامه نوشت؛ یکی به برادرش در مدینه و یکی هم به حبیب بن مظاهر در کوفه.

اما آنچه به برادرش محمد حنفیه می‌نویسد، کوتاه است:

«بسم الله الرحمن الرحیم. مِن الحسین بن علی الی محمد بن علی و مَن قِبَلَهُ مِن بنی هاشم. امّا بعد فَکأنَّ الدُنیا لَم تَکُن وَ کَأَنَّ الاخرةَ لَم تَزَل. والسلام».

وقتی به کربلا رسید و هجرت صغرایش تمام شد، این طور نوشت: این نامه‌ ای است از حسین بن علی به محمد بن علی و هر که از فرزندان بنی هاشم نزد اوست. اما بعد ؛ بدانید که دنیا را چنان قرار دادیم که گویی هرگز نبود و آخرت را دائم و باقی می‌دانیم. آخرت را بر دنیا اختیار کرده و از دنیا چشم پوشیدیم. والسلام. برای چه کسی کوچ کردم و آمدم اینجا؟ برای «او» آمدم و چشم از این دنیا پوشیدم.

یک نامه دیگر هم می‌نویسد به کوفه:

«بسم الله الرحمن الرحیم. مِن الحسین بن علی الی الرَّجُل الفقیه حبیب بن مظاهر الاسدی».نامه ای است از حسین به حبیب که مرد دین شناسی است. چقدر هم از او تجلیل می‌کند! «اما بعد؛ فَأِنّا قَد نَزَلنا کربلاء ». ما وارد کربلا شدیم. « وَ انتَ تَعلَمُ قِرابَتَنا مِن رسول الله». تو پیوند من با پیغمبر را می‌دانی. «فَأِن اَرَدتَ نُصرَتَنا فَاقدِم ألَینا عاجلاً». اگر می‌خواهی مرا یاری کنی، زود بیا. همان گونه که من هجرت کردم، تو هم باید هجرت کنی. تو هم باید از کوفه به کربلا بیایی.

**

حبیب با همسرش صبحانه می‌خوردند که قاصد آمد و نامه را داد و رفت. حبیب نامه را گرفت و خواند. همسرش سؤال کرد نامه از کیست؟ گفت این نامه از حسین پسر پیغمبر است. همسرش گفت چه نوشته است؟ حبیب گفت هیچی ! آمده کربلا، من را هم دعوت کرده که بروم و به او کمک کنم. همسرش پرسید: می روی یا نه ؟ حبیب گفت: نه ، من نمی‌توانم بروم!

البته حبیب، به قول معروف، تقیه می‌کرد، برای اینکه مبادا یک وقت قبیله‌اش بفهمند و نگذارند که او برود. همسرش سؤال کرد: نمی‌روی؟! حبیب گفت نه ، من پیر شده و کَرِّ و فَرّی ندارم؛ چطور با او راه بیفتم؟ همسرش گفت: حسین پسر پیغمبر تو را دعوت کرده، آن وقت تو نمی‌خواهی دعوت او را اجابت کنی؟! جواب خدا را چگونه می‌توانی بدهی؟! حبیب گفت می‌دانی اگر من بروم، عبیدالله چه کار می‌کند؟ خانۀ مرا خراب می‌کند و تو را به اسارت می‌گیرد و می‌برد. همۀ این عواقب و ضربه‌های دنیایی را برای او بیان کرد.

همسرش گفت: تو برو ! بگذار خانه را خراب کند، بگذار مرا به اسارت بگیرد. حبیب باز هم گفت: نه، من نمی‌روم. اینجا بود که همسرش بلند شد، روسری خودش را بر سر حبیب انداخت و به او گفت: نمی‌روی؟! پس مثل خانم‌ها در خانه بنشین! بعد گفت: خدایا ! کاش من مَرد بودم و می‌توانستم بروم کربلا تا حسین را یاری کنم! ای کاش من این هجرت را می‌کردم! حبیب گفت: این حرفهایی که زدم، برای این بود که ببینم تو چه می‌گویی. من آنچنان هجرتی کنم که تا قیام قیامت ، نامم در تاریخ ثبت شود…

.

.

روضه خوانی آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی

.

.

.

.

در روایات آمده که اگر بد رفتاری زن با شوهر نباشد ،زن بدون حساب و کتاب وارد بهشت میشود

زن مکلف به تواضع در برابر همسرش هست.
در عین حال مرد هم موظف به حسن خلق در برابر اهلش میباشد

اما الان این رو بگیم

یادمون باشه ما در زندگی باید با خدا معامله کنیم.

زندگی باید خدامحور باشه

و اگر کسی حکم خدا رو در مورد زن بیان کند ولی حکم مرد رو نگوید ، تکلیف از گردن زن ساقط نمی شود

البته سعی می کنیم همه را بگوییم ان شاء الله.

اما بد اخلاقی

گفتیم بد اخلاقی زن در برابر همسرش خلاف تواضع و قنوتی هست که خدا از وی خواسته

الكافي 5 554

25353- وَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ أَبَانٍ عَنْ حَرِيزٍ عَنْ وَلِيدٍ قَالَ :
جَاءَتِ امْرَأَةٌ سَائِلَةً إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه واله فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه واله وَالِدَاتٌ وَالِهَاتٌ رَحِيمَاتٌ بِأَوْلَادِهِنَّ لَوْ لَا مَا يَأْتِينَ إِلَى أَزْوَاجِهِنَّ لَقِيلَ لَهُنَّ ادْخُلْنَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَابٍ

روزی زنی برای پرسیدن یک سوال به نزد رسول خدا رفت رسول خدا صلی الله علیه واله به او فرمودند شما زنانی هستید که حامله می شوید بچه هایتان را به دنیا میاورید و با آنها مهربانی می کنید و اگر آن بد رفتاری که با همسرانتان می کنید نمی بود به یقین به شما چنین گفته می شد

که بدون حساب داخل در بهشت شوید .

نکته اینجاست که اگر یک مورد بد اخلاقی نبود بهشت بدون حساب برای زنان می بود

پس معلومه این حسن خلق و تواضع کامل و همیشگی کار آسانی نیست و فقط یک زن صالحه این رو بدست خواهد آورد

..

.

.

در احکام خداوند سلیقه ای  نباید برخورد کرد.

چون خداوند حکیم در وراء دستوراتی که داده ،حکمتهایی رو قرار داده که جز با تعبد در برابر احکام بهش نخواهیم رسید.

خدا بخواد یک مورد آن را بررسی می کنیم و می بینیم چه اثری دارد این تعبد در برابر احکام و تسلیم خدا بودن در گرمی زندگی زناشویی.

وَ عَنْ النبی صلی الله علیه وآله :

أَنَّهُ قَالَ لَا تُؤَدِّي الْمَرْأَةُ حَقَّ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ حَتَّى تُؤَدِّيَ حَقَّ زَوْجِهَا

پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله میفرمایند :

یک زن حق خدای تعالی را پرداخت نمی کند مگر اینکه اول حق همسرش را پرداخت نماید .

مستدرك‏ الوسائل 14  257

پرداخت حق خداوند در گرو عمل به دستور خداست

یکی از دستورات خداوند اطاعت و تواضع و قنوت زن در برابر همسر هست که در آیه 34 سوره مبارکه نساء فرستادیم و روایات برای ما تبیین می کنند.

اگر زنی در برابر همسرش تواضع داشته باشه هرگز با او بد اخلاقی نمیکنه
و سوء رفتار خلاف تواضع هست و روایاتش رو در پست های بعدی ارسال می کنیم.

.

.

.

.

.

الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ بِما فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلى‏ بَعْضٍ وَ بِما أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوالِهِمْ الصَّالِحاتُ قانِتاتٌ حافِظاتٌ لِلْغَيْبِ بِما حَفِظَ اللَّهُ وَ اللاَّتي‏ تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَ اهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضاجِعِ وَ اضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبيلاً إِنَّ اللَّهَكانَ عَلِيًّا كَبيراً

مردان، سرپرست و نگهبان زنانند، بخاطر برتريهايى كه خداوند ( در ناحيه خلقت فقط نه در ارزش و كرامت انسانى ) براى بعضى نسبت به بعضى ديگر قرار داده است، و بخاطر انفاقهايى كه از اموالشان (در مورد زنان) مى‏ كنند.

و زنان صالح، زنانى هستند

كه متواضعند، (در برابر همسر)

و در غياب (همسر خود) اسرار و حقوق او را، حفظ مى‏ كنند

در(محدوده و) مقابل حقوقى كه خدا براى آنان قرار داده،.

و (امّا) آن دسته از زنان را كه از سركشى و مخالفتشان بيم داريد، پند و اندرز دهيد!

(و اگر مؤثر واقع نشد،) در بستر از آنها دورى نماييد!

و (اگر هيچ راهى جز شدت عمل، براى وادار كردن آنها به انجام وظايفشان نبود،) آنها را تنبيه كنيد!

و اگر از شما پيروى كردند، راهى براى تعدّى بر آنها نجوييد!

(بدانيد) خداوند، بلندمرتبه و بزرگ است.

.

.

سوره مبارکه نساء آیه 34

.

.

.

.

(امام باقر علیه السلام از حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود:)

دو چیز در زمین مایه امان از عذاب خدا بود :

یکی از آن دو برداشته شد ، پس دیگری را دریابید و بدان چنگ زنید ، اما امانی که برداشته شد رسول خدا صلی الله علیه وآله بود .

و امان باقیمانده ، استغفار کردن است ، که خدای بزرگ به رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود :

« خدا آنان را عذاب نمی کند ، در حالی که تو در میان آنانی و عذابشان نمی کند تا آن هنگام که استغفار می کنند . »

.

.

حکمت 88 نهج البلاغه

.

.

از آن جمله، ابن بابويه رضى الله عنه در عيون أخبار، از حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده:

كه از آباى كِرام خود عليهم السلام روايت مى‏ فرمود كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه:

خداوندا! رحمت كن خلفاى مرا! و اين كلام را «3» تا سه مرتبه تكرار فرمود.

كسى گفت: يا رسول اللَّه! خلفاى شما كدام‏اند؟

فرمود كه: آن جماعتى كه بعد از من مى ‏آيند و احاديث و سنّت مرا روايت مى‏ كنند و به مردم بعد از من، تعليم مى‏ كنند. «4» و به اين مضمون، در امالى و معانى الأخبار، روايت نموده. «5»

و محمّد بن الحسن الصفّار رحمه الله، در كتاب بصائر الدّرجات، از معاوية بن عمّار روايت كرده كه گفت: از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم كه: مردى كه روايتِ حديث شما بسيار كند و در ميان مردم، منتشر سازد و در دل‏هاى شيعيان محكم سازد، افضل است يا مردى عابد كه از شيعيان شما باشد و آن قدر روايت نداشته

باشد؟ فرمود:

كسى كه روايتِ حديث ما بسيار مى‏ كند و حديث ما را در ميان مردم، منتشر مى‏ سازد و در دل‏هاى شيعيان ما محكم مى‏ سازد يا دل‏هاى ايشان را راست مى‏ دارد، افضل

است از هزار عابد.«6»

.

(1). سوره فرقان، آيه 15.

(2). ب:- «تعلّم».

(3). الف:- «را».

(4). عيون أخبار الرضا عليه السلام، ج 1، ص 40، ح 94.

(5). الأمالى، صدوق، ص 247، ح 266؛ معانى الأخبار، ص 374 و 375، ح 1.

(6)منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان)، ص:351

.

.

.

.

.

.

وطن امروز ۲۵ شهریور ۱۳۹۶

حسین قدیانی:

دارم به این فکر می‌کنم که « سازمان ملل » دقیقا در چه روزی از چه سالی تأسیس شد! و تأسیس شد که مثلا چه بشود؟!

و مشخصا چه کارکند؟!

شاید آن روز که ملل دنیا فهمیدند دارای سازمان شده‌اند، نفسی براحتی کشیدند که عاقبت «منجی عالم بشریت» پیدا شد!

شاید آن روز ملل دنیا خوشحال بودند که زین‌ پس اگر فرعونی پیدا شود، سازمانی هست که جلویش تمام‌ قد بایستد!

امان از اوهام خوش ابنای آدم!

آنی فکر کنید زمان نمرود، سازمان ملل بود!

گمانم پشه را دعوت می‌کرد به خویشتنداری اما نمرود را محکوم می‌کرد و در عین حال، نوبل صلح را می‌داد به جناب پادشاه! و من این

جایزه را از چشم سازمان ملل می‌بینم!

یونیسف! یونسکو! جبهه مقاومت در راه مبارزه با تروریست‌ها، صدها سر هم ببازد، باز هم سازمان ملل از حاج‌ قاسم سلیمانی تشکر

نمی‌کند! این سازمان، اشتباهی است!

نه برای ملل که اعیان‌نشین ستمگران است!

و حیاط‌ خلوت کارتل‌ها!

و مگر نه آنکه مقرش در نیویورک است؟!

پایتخت اقتصادی خود خود خود شیطان!

با همان فریبندگی! و رنگ و لعاب!

حکام آل‌ سعود اگر سایه لات و عزی را بیندازند بر سر «خانه خدا» عمرا شاخک‌های غیرت فرهنگی یونیسف، تکانی بخورد!

«کعبه» قدیمی‌تر است یا «برج ایفل»؟! «مسجدالحرام» مقدس‌تر است یا «پانتئون»؟! «خدا» واجب‌الاطاعه است یا «خدایان»؟!

پس یونیسف یعنی حقه‌بازی! یعنی تقدس بیشتر کاخی متروکه در ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد نسبت به مسجدالاقصی!

پس یونیسف یعنی واکسی روی پوتین صهیونیست‌ها!

که جنایات‌شان برق بیشتری داشته باشد! چشم سازمان ملل، بادامی‌تر از آن است که مصیبت مسلمانان میانمار را ببیند!

و بالاخره معلوم شد خانم سوچی دقیقا برای چی جایزه «صلح نوبل» گرفته! او به این «خرمهره» مقداری خون بدهکار بود! که اینک

مشغول ادای قرض خویش است! با کشتن بی‌گناه‌ترین ابنای آدم! جرم؟! همان که پسران زمان فرعون داشتند!

جرم؟!

همان جرم دختران دوران جاهلیت!

هان ‌ای حضرت آدم!

این قصه تلخ فرزندان شما نبی مکرم است! بعد از شما، ما توانستیم طیاره اختراع کنیم! جت! تا شرق و غرب عالم را بهم بدوزیم! و خیلی

زود، از قطب شمال، برسیم قطب جنوب! تا مبادا دل پنگوئن‌ها برای‌مان تنگ شود!

هان ‌ای مادرم حوا!

باور می‌کنی «سوچی» یک زن باشد؟!

عجیب جنگلی شده این دنیا!

اهرام ثلاثه بیشتر از گریه‌های یعقوب، مشتری دارد!

خوش به حال اصحاب کهف که ۳۰۰ سال این دنیا را خواب بودند! دیروز در فضای مجازی دیدم چشم کودک میانماری را از حدقه درآورده‌اند!

تو گویی بهشت برایش ساخته بودند که حالا او را از دیدن این مدینه فاضله منع کرده‌اند!

باور می‌کنید هنوز جسد فرعون سالم است؟!

باور می‌کنید موبایل نتوانست اولاد آدم را به خوشبختی برساند؟! باور می‌کنید سازمان ملل، اتاق پذیرایی کاخ سفید است؟!

باور می‌کنید «منجی عالم بشریت» هنوز نیامده؟! آهای نهنگ‌هایی که نهادهای بین‌المللی و سلبریتی‌های جهانی، نگران انقراض نسل‌تان

هستند! و به فکرتان هستند! و برای‌تان مخلصانه کار می‌کنند! گاهی برای تنهایی ما آدم‌ها گریه کنید!

فی‌الحال اگر نابرادران «یوسف» را درون چاه بیندازند، این بار واقعا خورده می‌شود! البته نه توسط گرگ! مگر آدمی مرده؟! یونیسف هم

حتما ماجرا را محکوم می‌کند! اما نوبل صلح را می‌دهد به همان که فرزند یعقوب را درید! سعدیا! هنوز هم بنی‌آدم را اعضای یک پیکر

می‌دانی؟!

کله‌گنده‌های سازمان ملل، زیر این بیت، بر خون چند بی‌گناه ماله کشیده باشند، خوب است؟!

و حالا که فرعون فرورفته در جلد یک زن، کاش آسیه هم برگردد!

و کاش مریم!

نوزادان این زمان، جز گریه زبانی بلد نیستند! دوباره معجزه لازم است!

عیسی باید از آسمان برگردد!

زمین بیشتر محتاج اوست!

«غیبت» باید عن‌قریب تمام شود!

خطر انقراض، نسل آدم را تهدید می‌کند!

خدایا!

ما اشتباه کردیم! سازمان ملل «منجی عالم طواغیت» است! کی پس می‌رسد آن روز که آفتاب با وضوح کامل بر ما بتابد؟!

یکی نیست به من بگوید این «سازمان ملل» دقیقا در چه روزی از چه سالی تأسیس شد؟! می‌خواهم بلند فریاد بزنم؛ لعنت بر آن روز نحس!

لعنت بر آن سال نکبت! آری! لعنت بر سازمان ملل…

.

.

.

.

.

.

روزی حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) به خانه حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها آمدند و مشاهده نمودند که امیرالمومنین علی علیه السلام در حال پاک کردن عدس هستند.

رسول الله به امام علی فرمودند:

«مردی که در امور منزل به همسرش کمک کند، خداوند به او پاداش یک سال عبادتی می دهد که روزهایش را روزه گرفته باشد و شب هایش را شب زنده داری کرده باشد.

همچنین پاداش صابرانی مثل یعقوب و داوود و عیسی به او عنایت می کند.

هر مردی که در خانه در خدمت عیال باشد و کار منزل را ننگ و عار نداند، خداوند متعال نام او را در دیوان شهیدان قرار می دهد و پاداش هزار شهید را نصیبش می کند.»

.

.

جامع الاخبار ، صفحه ۱۰۲

.

.

.

.

.

.

حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام در کتاب گرانقدر خود نهج البلاغه می فرماید :

اگر با شمشیرم بر بینی مؤمن بزنم که دشمن من شود ، با من دشمنی نخواهد کرد،

و اگر تمام دنیا را به منافق ببخشم تا مرا دوست بدارد، دوست من نخواهد شد،

و این بدان جهت است که قضای الهی جاری شد، و بر زبان پیامبر امّی صلی الله علیه و آله گذشت که فرمود:

« ای علی ! مؤمن تو را دشمن نگیرد، و منافق تو را دوست نخواهد داشت. »

.

.

حکمت 45 نهج البلاغه

.

.

عَنْ حَبَّةَ الْعُرَنِيِّ قَالَ: سِرْنَا مَعَ عَلِيٍّ علیه السلام يَوْماً فَالْتَفَتَ فَإِذَا جُوَيْرِيَةُ خَلْفَهُ بَعِيداً فَنَادَاهُ يَا جُوَيْرِيَةُ الْحَقْ بِي لَا أَبَا لَكَ أَ لَا تَعْلَمُ أَنِّي أَهْوَاكَ وَ أُحِبُّكَ…

حَبَّةُ العُرَنی می گوید:

روزی با علی علیه السلام در راهی می رفتیم. ایشان نگاهی به پشت سر انداخت. جُوَیرِیَه [بن مُسهِر] را دید که پشت سر ایشان با فاصله [می آمد]. پس او را صدا زد که ای جویریه به من ملحق شو که نظیر نداری! مگر نمی دانی که دلم هوایت را کرده و تو را دوست می دارم؟ جویریه به سوی ایشان دوید.

امام به او فرمود: من تو را از اموری آگاه می سازم، پس آن را در دل داشته باش. و آهسته با هم صحبت کردند.
جویریه به ایشان عرض کرد: ای امیرالمؤمنین، من مردی فراموشکارم.

امام فرمود: حدیث را دوباره برایت تکرار می کنم که به یادت بماند. و در آخر کلامش به او فرمود:
ای جویریه،
دوست بدار محبّ ما را مادامی که به ما دوستی می ورزد
و هر گاه به ما دشمنی ورزید با او دشمنی کن.

و دشمن بدار دشمنِ ما را تا زمانی که با ما دشمنی می کند
و هر گاه با ما دوستی کرد او را دوست بدار.

بحار الأنوار (ط - بيروت) ؛ ج‏34 ؛ ص301

.

.

.

.

.

.

هنگامی که امام صادق علیه السلام به عراق آمده و در منزل حیره اقامت گزیدند.

ابوحنیفه ملعون به محضر آن حضرت شرفیاب شده و در مورد مسائلی از حضرت سوال نمود که از جمله آنها این بود:

فدایت شوم امر به معروف چیست؟

فرموند: ای ابا حنیفه ! معروف نزد اهل آسمان و زمین حضرت مولا امیرالمومنین علی علیه السلام است.

عرض کرد: فدایت گردم منکر چیست؟

فرمود: منکر آن دو نفر هستند که در حق او ظلم کردند و خلافتش را غصب کردند و مردم را بر او مسلط نمودند.

عرض کرد: پس آنچه که فردی را در حال گناه می بینیم و او را از آن نهی می کنیم چیست؟

فرمود: آن نه امر به معروف و نه نهی از منکر است بلکه آن خیری است که برای قیامت پیش فرستاده است

روى الشيخ المفيد قدس الله روحه بإسناده إلى محمد بن السائب الكلبي قال :
لما قدم الصادق علیه السلام العراق نزل الحيرة فدخل عليه أبو حنيفة وسأله عن مسائل وكان مما سأله أن قال له جعلت فداك ما الأمر بالمعروف فقال علیه السلام المعروف يا أبا حنيفة المعروف في أهل السماء المعروف في أهل الأرض وذاك ❤️أمير المؤمنين علي بن أبي طالب علیه السلام❤️
قال جعلت فداك فما المنكر
قال اللذان ظلماه حقه وابتزاه أمره وحملا الناس على كتفه
قال ألا ما هو أن ترى الرجل على معاصي الله فتنهاه عنها فقال أبو عبد الله علیه السلام ليس ذاك بأمر بمعروف ولا نهي عن منكر إنما ذاك خير قدمه

.

.

بحار الأنوار - ط دارالاحیاء التراث جلد 24 صفحه 58

.

.

.

.

.

.

مردی از امام صادق علیه السلام پرسید:

گاهی کسی به من می گوید : « دوستت دارم » ،

از کجا بدانم راست می گوید؟!

حضرت فرمودند :

« اِمتَحِن قَلبَکَ، فَإن کُنتَ توَدُهُ فَإنّهُ یَوَدُکَ »

ترجمه:

قلب خودت را امتحان کن ، پس اگر تو او را دوست بداری ، بدان که او نیز تو را دوست دارد.

.کافی ،ج2 ،ص652 ،ح2

.

.

.

.

.

حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام در کتاب گرانقدر خود نهج البلاغه می فرمایند:

 چون دنیا به کسی روی آورد، نیکی های دیگران را به او عاریت دهد، و چون از او روی برگرداند خوبی های او را نیز بر باید.

حکمت 9 نهج البلاغه

.

.

.

.

.

.

امیرالمؤمنین علی علیه السلام در حکمت 8 نهج البلاغه می فرمایند:

از ویژگی های انسان در شگفتی مانید،

که با پاره ای « پی » می نگرد،

و با « گوشت » سخن می گوید،

و با « استخوان » می شنود،

و از « شکافی » نفس می کشد!!!.

ترجمه : محمد دشتی

و قَدْ سُئِلَ عَنْ تَفسیرِ السُّنَّةِ وَ الْبِدْعَةِ وَ الْجَماعَةِ وَ الْفُرْقَهِ اَلسُّنَّةُ و اللّه‏ِ سُنَّةُ مُحمِّدٍ صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله وسلم وَ الْبِدْعَةُ ما فارَقَها وَ الْجَماعَةُ ـ وَاللّه‏ِ ـ مُجامَعَةُ اَهْلِ الْحَقِّ وَ اِنْ قَلّوا وَ الْفُرقَةُ مُجامَعَةُ اَهْلِ الْباطِلِ وَ اِنْ کَثُروا؛

امیرالمومنین علیه السلام در پاسخ به پرسش از معناى سنّت، بدعت، وحدت و تفرقه فرمودند به خدا سوگند،

سنّت همان سنّت محمّد صلى‏ الله ‏علیه‏ و ‏آله است

و بدعت آنچه خلاف آن باشد

به خدا قسم، وحدت ، همدست شدن با اهل حق است هر چند اندک باشند

تفرقه، همدستى با اهل باطل است هر چند بسیار باشند.

.

.

.
کتاب سلیم بن قیس الهلالی ،تحقیق محمد باقر الأنصاری الزنجانی ، نشر الهادی ، قم ، ایران ، ص ۴۸۵ ، حدیث ۹۶

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

لینک اسکن کتاب :

http://s6.picofile.com/file/8221806126/Salim.png

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

.

.
کتاب سلیم بن قیس الهلالی نسخه۳جلدی ج‏۲ ص ۹۶۴

کنزالعمّال، ح۱۶۴۴

بحار جلد۹۷ صفحه۹۴

اصول کافی جلد۲ صفحه ۲۲۸_۲۲۹ طبع المنشورات الفجر

.

.

.

پی نوشت:

مگر سنت رسول الله صلوات الله علیه واله چیزی غیر دلالت به ولایت امیرالمؤمنین علی علیه السلام و دشمنی با دشمنان امیرالمؤمنین هست!؟

حواسمان باشه هر چه خارج از سنت, بدعت خواهد بود.

پس کسانی که بر خلاف سنت رسول الله صلوات الله علیه واله عمر و ابوبکر را خلیفه رسول الله دانستند, ایجاد بدعت کردند.

اهل بدعت با اقرار غلطی که بعضی از ما میکنیم و به آنها میگیم اهلسنت.
ما را به عنوان اهل بدعت معرفی میکنند.
و بعد حکم به قتل و جهاد با اهل بدعت داده و خون ما رو مباح میدانند
حواسمان باشد با نشر مطالب آمیخته به غلط در ریختن خون شیعیان و محبین اهلبیت علیهم السلام شریک خواهیم بود!!

.

.

.

.

.

.

امام خامنه ای:

غدیر ،کربلای عوام بود و کربلا، غدیر خواص.

در غدیر با آنکه بیعت گرفته شد “جفا” شد و در کربلا با آنکه بیعت برداشته شد “وفا".

پ.ن：عاشورا حاصل پیمان شکنی غدیر بود…

.

.

.

.

.

.

مردی به حضور پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) رسید و پرسید:

«ای رسول خدا! من سوگند خورده ام که آستانه ی در بهشت را ببوسم، اکنون چه کنم؟»

پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند:

پای مادر و پیشانی پدرت را ببوس، (یعنی اگر چنین کنی، به آرزوی خود در مورد بوسیدن آستانه ی در بهشت می رسی.)

او پرسید: اگر پدر و مادرم مرده باشند، چه کنم؟

پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند:

قبر آن ها را ببوس.

هنگامی که حضرت ابراهیم (علیه السلام) برای دیدار پسرش اسماعیل، از شام به مکه آمد، فرزندش در خانه نبود و حضرت ابراهیم (علیه السلام) به سوی شام برگشت.

وقتی اسماعیل به خانه بازگشت، همسرش آمدن حضرت ابراهیم (علیه السلام) را به اسماعیل خبر داد.

اسماعیل به جست و جوی رد پای پدر پرداخت و جای پای پدرش را پیدا کرد و به عنوان احترام به پدر، جای پای ایشان را بوسید.

.

.

الاعلام قطب الدین حنفی ص 24

.

.

.

.

.

.

امیرالمومنین علی علیه السلام ،حضرت زهرا سلام الله علیها را اینگونه مخاطب قرار میدادند :

« نفسی لک الفدا حبیبتی(عزیزم,جان علی به فدایت) »

و

خانم در جواب میفرمودند:

« روحی لک الفدا(روحم به فدایت علی) »

.

.

.

پیامبراکرم صلی الله علیه و اله فرمودند:

سه چیز است که محبــــت شخص را درباره دیگری خالـــص میکند.
یکی از آنها این است که طرف مقابل را به اسمی صدا بزند که وی میپسندد.

کافی,ج۲،ص۶۴۳

.

.

.

.

عَبْدِ عشقم،

دم زِ ساقی میزنم دیوانه وار

لا فَتیٰ الّاٰ عَلیٓ لاسَیْف الّا ذوالْفَقٰار

.

.

.

.

.

.

امام رضا علیه السلام فرمودند

هُوَ يَوْمُ التَّهْنِيَةِ يُهَنِّي بَعْضُكُمْ بَعْضاً فَإِذَا لَقِيَ الْمُؤْمِنُ أَخَاهُ يَقُولُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّكِينَ بِوَلَايَةِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْأَئِمّه علیهم السلام

روز عید غدیر روز تهنیت گویی است، بعضی از شما به بعض دیگر تهنیت بگوید و هرگاه مؤمنی با برادرش برخورد كرد، بگوید، ستایش مخصوص خداوندی است كه ما را از پیوستگان به ولایت امیرالمومنین و امامان علیهم السلام قرار داد.

.

.
إقبال الأعمال( ط- القديمة) جلد 1 صفحه 465 َ

.

.

.

..

.

رهبر انقلاب:

برای حمایت از مسلمانان میانمار از جایگاه حقوقی وارد شوید تا در دنیا منعکس شود.

.

.

.

.

.

.

آنکه چون سرو سهی
بدرقـه شد با گلِ اشک …
اینک از معـــرکه
چون نسترنـش آوردنـد …

 پیکر مطهر مدافع حرم
شهید محمود شفیعی
پس از دو سال به میهن بازگشت…

.

.

.

.

.

.

.

حنَانٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ علیه السلام قَالَ: إِنَّ الشَّيْخَيْنِ فَارَقَا الدُّنْيَا وَ لَمْ يَتُوبَاوَلَمْ يَتَذَكَّرَا مَاصَنَعَابِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام فَعَلَيْهِمَا لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ.

امام محمد باقر علیه السلام فرمود:

همانا شیخین (ابوبکر وعمر) دنیا را ترک کردندو توبه نکردند و از آنچه با امیرالمومنین علیه السلام کردند پند نگرفتند،پس لعنت خدا وتمام ملائکه و مردم برآن دو باد.

اصول الکافی جلد 8 صفحه246

.

.

.

.

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ علیه السلام قَالَ: إِنَّ الْعَبْدَ لَيَكُونُ بَارّاً بِوَالِدَيْهِ فِي حَيَاتِهِمَا ثُمَّ يَمُوتَانِ فَلَا يَقْضِي عَنْهُمَا دُيُونَهُمَا وَ لَا يَسْتَغْفِرُ لَهُمَا فَيَكْتُبُهُ اللَّهُ عَاقّا

امام باقر علیه السلام می‌فرماید:

همانا بنده ای نسبت به والدین خویش در زمان حیاتشان نیکوکار است ولی بعد از مرگشان بدهی آنها را نمی‌پردازد و برایشان استغفار نمی‌کند؛ لذا خدا او را عاق و نافرمان می نویسد.

الكافي (ط - الإسلامية) ج‏2 ص 163

.

.

یا فتاح

.

.

.

طرح زیبای شهید حججی بر روی دیوارنگاره بزرگ میدان ولیعصر(عج)

«وَ نُصْرَتِی لَکُمْ مُعَدَّةٌ» : برای یاری‌تان آماده‌ایم

.

.

شهیـد آوینـــــی

حلقــوم ها را می توان بریـد،
امّا فریــــــاد ها را هرگـز؛
فریادی که از حلقوم بریده برآید
جـــــــــاودانه می مانـد …

..

.

.

.

.

شهید حججی بازمی‌گردد

و برای همیشه در میان مردم باقی خواهدماند.

او زنده است و موثر، مانند همۀشهیدان. مابقی همه خواهند رفت و مؤثر نخواهند ماند.

شهید حججی با فطرت‌ها کار دارد.

به همین دلیل از همۀ سلیقه‌ها یارگیری کرده.

شهید، فکر آدم‌های فطری را به کار می‌اندازد و بیش از احساس، اندیشه زاست.

شهید حججی علی‌رغم میل لیبرال‌های داعشی، مورد احترام مردم قرار گرفت.

ما از آن زمان که به سر مطهر امام حسین علیه السلام توهین می‌کردند خیلی فاصله گرفته‌ایم.

.

.

بعضی‌ها می‌گویند که شما می‌گویید فرزند زیاد [داشته باشید]،

خب اگر [فرزندان] زیاد شدند در خانه، تربیتشان نمی‌توانیم بکنیم؛

این حرف غلط است.

تربیت فرزندان، تربیت تک‌تک فرزندان نیست،

تربیت محیط خانواده است.

محیط خانواده که خوب بود، چه بچّه یکی باشد چه پنج‌تا باشد، فرقی نمی‌کند،

خوب تربیت می‌شوند. به‌طور طبیعی، به‌طور غالب خوب تربیت می‌شوند.

۹۵.۹.۱۵

سبک_زندگی_اسلامی