معاویه بن وهب میگوید وارد منزل حضرت صادق علیهالسلام شدم
در نمازخانه منزلش، به نماز ایستاده بود
صبر کردم تا نمازش تمام شد
دیدم پس از نماز، …. دست به دعا برداشت
و برای زائران قبر حسین بن علی دعا کرد
آنانکه با انفاق مال و تلاش بدنی به زیارت حسین میروند، برای پیوند با ائمه و شادکردن رسول خدا و پاسخگویی به فرمان امامان و خشمگین ساختن دشمنان و راضی کردن خداوند
و چنین دعا کرد:
خدایا، از آنان راضی باش
و خود و خانواده شان را، شب و روز، نگهدار
و همراهی شان کن و از شر هر جبار سرکشی و ستمگر
و از گزند شیاطین نهان و آشکار در امانشان بدار
و نیازهایشان را برآور
خدایا به آنان، بخاطر اینکه از وطن، دور ماندند و ما را بر فرزندان و بستگان خود برگزیدند، بهترین پاداشها را عطا کن
خدایا! آن چهرهها را که آفتاب در این راه تغییر داد، رحمت کن
آن صورتهایی را که بر تربت حسین، قرار گرفت، مورد لطف قرار بده
آن چشمهایی را که در راه ما اشک ریخت، آن دلهاییکه برای ما و تشنگی ما سوخت، آن ناله هایی که برای ما سرداده شد، رحمت کن.
خدایا! من آن بدنها و جانها را تا قیامت، تا هنگام ورود به کوثر در آن روز تشنگی بزرگ، به تو امانت میسپارم…
امام، همچنان دعا میخواند و سجده میکرد.
پس از فراغت از نماز، گفتم: این دعاهایی را که از شما شنیدم، … به خدا قسم، آرزو کردم که ای کاش به حج نرفته بودم و حسین را زیارت میکردم.
امام فرمود:
تو به او بسیار نزدیکی. پس چه چیز مانع از آن می شود که به زیارتش بروی؟
ای معاویه بن وهب! مبادا که این کار را ترک کنی؟
گفتم: نمی پنداشتم که کار، به این ارزش و عظمت میرسد.
کلینی الكافی جلد4، صفحه 582
