آیت الله بهجت قدس سره:

خدا اعجاز انبیا، اولیا و علما را هم اگر مصلحت بداند، ظاهر می کند؛ کما اینکه در سامره کرد .کانه همه در معرض طاعون بودند و همه گیر شده بود.

آقا سید محمد فشارکی رضوان الله علیه با آن کرامتش و مقامات علمیه و عملیه، گفت: «من بر همه شیعه حکم می کنم که سه روز روزه بگیرند.

البته روزه مظنونم است و یقینی نیست. و در این سه روز، زیارت عاشورا را بخوانند؛ خداوند به واسطه این کارشان ، این بلا را از شیعه رفع می کند ».

اهل سامرا دیدند فوج فوج از غیر شیعه وفات می کنند ، ولی یک نفر از شیعه وفات نمی کند . البته یک نفر در تمام جمعیت شیعه وفات کرد ، ولی نه

به طاعون. یک پاره دوزی به یک مرض دیگری وفات کرد والا احدی به طاعون وفات نکرد و این ها تعجب کردند که این چه بلایی است که

مخصوص غیر شیعه است و فوج فوج از غیرشیعه ، به طاعون وفات می کنند .

لذا آن ها می آمدند در صحن عسکریین و می گفتند : «یَاعَلِیٌ الهَادِی، نُسَلِّمُ عَلَیکَ، مِثل مَا یُسَلِّمُ الشِیعَه » ؛ هر طوری که شیعه سلام می کنند ، ما

هم به همان نیت و همان طور سلام می کنیم ، درباره ما هم شفاعت بکن ، کما اینکه شیعه را می بینیم که با طاعون کشته نمی شوند.

کانه در طاعون نوشته شده بود : « برای غیر شیعه ». این هم از اعجاز است .

ملاحظه می کنید؟

با اینکه حقانیت روشن بود ، ولی ایمان نمی آوردند و ریشه مطلب را که زیارت عاشورا بود ، دنبال نمی کردند .

رحمت واسعه ، ص 208 مرکز نشر آثار آیت الله بهجت قدس سره

وَ لا تستوی الْحَسَنَةُ وَ لاَ السَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتي‏ هِيَ أَحْسَنُ فصلت/34

هرگز نیکی و بدی یکسان نیستند، پس بدی را با نیکوترین خصلت دفع کن

حکایت؛ مرحوم نجم آبادی به شیوه همیشگی نیمه شبی از خواب برخاست و به کنار حوض رفت که وضو بگیرد و نماز شب بخواند، ناگاه مردی را بر لب بام خانه دید می‌خواست به پائین بپرد، اما از دیدن شیخ ترسید و به حیاط افتاد، شیخ به سویش رفت و دید بینوائی به امید دستبرد به خانه وی آمده و خانه اغنیا را گذاشته و به کاهدان زده است.

شیخ پای دزد را مالش می زد تا از رنج افتادن آسوده شود به او گفت: پایت نشکسته بیا نان و چای بخور و آنگاه برو. از قضا آن دزد فلک زده همکاری داشته که در کوچه انتظارش را می‌کشید و چون دید خبری از رفیقش نشد، بر بام خانه رفت و به درون خانه نگریست، دید شیخ مشغول مالش پای رفیقش می‌باشد.

شیخ متوجه او شد، صدایش زد که تو هم بیا با رفیقت نان و چای بخور و بعد برو، این دو بینوا ترسان و لرزان و شرمسار از کرده خود زیرچشمی شیخ را می‌نگریستند و شیخ هم به مهمانان ناخوانده پند و اندرز می‌داد که آدمی اشتباه می‌کند، باید روی زمین هموار و صاف راه بروید، اشتباهاً روی دیوار رفتی و افتادی، کوشش کنید از این پس اشتباه را تکرار نکنید، آنان هم سرافکنده شده و از خانه شیخ توبه کنان رفتند و دیگر دزدی را کنار گذاشتند.1

عجب ناید از سیرت بخردان
كه نیكی كنند از كرم با بدان2

1. با اقتباس و ویراست از کتاب مردان علم در میدان عمل
2. سعدی

هنگام سخنرانی امام سجاد علیه السلام در شام ، یکی از دانشمندان یهودی که در آن مجلس حضور داشت از یزید پرسید:

“این جوان که سخنرانی می کند کیست؟”

یزید پاسخ داد:

“علی بن الحسین”

یهودی گفت:

“حسین کیست؟”

یزید در جواب گفت:

“پسر علی بن ابی طالب است.”

عالم یهودی گفت:

“مادر حسین کیست؟”

یزید گفت:

“فاطمه ، دختر محمّد.”

یهودی گفت:

“این حسین ، پسر دختر پیامبر شما است و شما او را به همین زودی کشتید؟ به خدا سوگند كه اگر پیامبر ما حضرت موسی ، در میان ما فرزندى مى‌‏گذاشت، ما گمان مى‏‌كردیم كه او را تا سر حد پرستش باید احترام كنیم. ولی شما دیروز پیامبرتان از دنیا رفت و امروز بر فرزند او شوریده و او را از دم شمشیر گذراندید؟! واى بر شما! چه بد امتی هستید!”

بحارالانوار، جلد 45، صفحه 139
حياة الامام الحسين ، جلد 3 ، ص 395