.

.

وَ یَعِجَّ العاجّون وَ یَضِجَ الضّاجون فی مُصیبـ ةِ الحُسین
وَ بَقاءُ الاسلام وَ شِفاء الـآلام عندَ تُربَـ ةِ الحُسین

وَ بُکاءُ الـزُوّار و بِـحارُ الاَنوار تَحت قُـبّـ ةِ الحُسین
وَ حسابُ المیزان وَ تَمامُ الایمان فی مَحَـبّـ ةِ الحُسین

 وَ مَحلُّ الانفاق وَ سُلوکُ العُـشّـاق فی مَواکِبِ العَـزا
قَتیـلَ العاشورا وَ عَـزیـزَ الـزّهـرا، شافِعی یومٍ جَـزا

شدم پابستِ پابستِ پابستِ تـو
دلم بی تابِ بی تابِ بی تابِ تـو

.

.

سالهاست که می آید
هر کجا که تشییع شهدای گمنام باشد ،او نیز می آید
به این امید که شاید یکی از آنها فرزند خودش باشد

•
•
•
•
پ.ن:

آخر می دانی، پسرش خیلی مادری بود
جانش بود و مادرش . . .
خوب هم راه و رسم فرزندی را به جا آورد
پهلو شکسته ،بی نشان ،بی پلاک . . .

خوش به سعادت مادرانی که
این چنین در مقابل حضرت فاطمه(س) روسفید شدند.

.

.

.

کاش آدم ها شبیه ِ پُست هایشان بودنــــد ..
همینقدر زیبا ، همینقدر شسته رفته! همینقدر مهربان.همینقدر خـــــوب!
کاش ایمان داشتیم به نوشته هایمان..
ایمان ، باور ِ قلبی ست.. ایمان عمل است .. ایمان فقط حرف های زیبا نیست .. ایمان عمق ِ این نوشته هاست.. عمقی که باید نمود کند در روح و جسم و تن …
چرا هیچ کس شبیه ِ آنچه مینویسد نیست؟؟
خسته ام از اینهمه باور ِ شکسته شده..

کاش این مردم دانه های دلشان پیدا بود ..
کاش زُلال بودند ..

پ ن : اول خودمـــ

.