امام صادق عليه السلام فرمودند:

فكر مى كنى اگر خداوند به كسى چيزى داده، به اين خاطر است كه او در پيشگاه خدا احترام دارد؟
و اگر به كسى چيزى نداده، از آن روست كه او در نظر خدا، خوار و بى مقدار است؟
نه!

بلكه مال و ثروت، از آنِ خداست كه نزد انسان به امانت مى گذارد
و به انسان ها اجازه مى دهد كه با رعايت ميانه روى ، بخورند و بپوشند
و ازدواج كنند و وسيله سوارى سوار شوند و اضافه آن را به مؤمنانِ نيازمند بدهند
و به اين وسيله، آنها را از پريشانى برهانند.
پس هر كس چنين كند ، آنچه مى خورد و
مى نوشد و سوار مى شود و ازدواج مى كند، حلال است
و هر كس از اين حد تجاوز كند، بر او حرام است …
آيا خيال مى كنى اگر خداوند مالى را به امانت به كسى بدهد ،
او حق دارد اسبى را به ده هزار دِرهم بخرد،
در حالى كه اسب بيست دِرهمى هم برايش كافى است؟

… و حال آن كه خداوند فرموده است:
«اسراف نكنيد كه خدا اسرافكاران را دوست ندارد»؟!

بحار الأنوار، ج 79، ص 304، ح 17

رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم به بعضى از کودکان نظر کرد و فرمودند:

واى بر فرزندان آخرالزمان از روش پدرانشان.
عرض شد یا رسول اللَّه از پدران مشرک آنها؟

فرمودند: نه، از پدران مسلمانشان که چیزى از فرائض دینى را به آنها یاد نمیدهند،
و اگر فرزندان، خود از پى فراگیرى بروند
منعشان میکنند و تنها از این خشنودند که آنها در آمد مالى داشته باشند هر چند ناچیز باشد.

سپس فرمودند:
من از این پدران برى و بیزارم و آنان نیز از من بیزارند.

جامع احادیث الشیعه: ج۲۱، ص۴۰۸.

رسول خدا صلی الله علیه و آله از حضرت جبرئیل علیه السلام سوال کردند آیا فرشتگان خنده و گریه دارند ؟

جبرئیل علیه السلام فرمود :

المرأه البارزه إذا ماتت فیسجّى قبرها حتّى یسوّى علیه اللّبن لئلّا یطّلع على حجمها، فتضحک‏ الملائکه و تقول: حین کانت مشتهاه فما سجّیتموها، و الآن صارت منفّره فسجّیتموها … ؟!

یکی از آنجاهای که فرشتگان می خندند،
زمانی است که زن بی حجاب و بدحجابی می میرد
و بستگانش او را در قبر می گذارند ،
و روی آن زن را با خشت و خاک می پوشانند تا بدنش دیده نشود .

فرشتگان می خندند و می گویند :

تا وقتی که جوان بود و با دیدنش هر کسی را تحریک می کرد و به گناه می انداخت ،
( پدر و برادر و شوهرش و … از خود غیرت نشان ندادند ) و او را نپوشاندند ،
ولی اکنون که مرده و همه از دیدنش نفرت دارند او را می پوشانند.

مواعظ العددیه صفحه ۹۰

امیر المؤمنین علـــ❤ــی علیه السلام : « أصحابُ المَهدیِّ شَبابٌ لا کُهُولَ فِیهِم إلّا بِقَدرِ الکُهِل فِی العَینِ أوِ المِلحِ فِی الطَّعامِ وَ أقَلُّ الزّادِ المِلحُ » .

امیرالمؤمنین علــ❤ــی علیه السلام: « اصحاب مهدی علیه السلام جملگی جوانند و پیری در میانشان نیست ، مگر به اندازه سرمه در چشم یا نمک در غذا ، و کمترین چیز در غذا ، نمک است » .

                                                                      شیخ طوسی ، الغیبه ، ص476

روایت دارد که در آخرالزمان همه هلاک می شوند ، به جز کسی که برای فرج دعا می کند، گویا همین دعا برای فرج ، یک امیدواری است و یک ارتباط روحی با صاحب دعاست .

همین مرتبه ای از فرج است .

احتمال می دهم که روایت « إنَّ فی ذلک فَرَجَکُم » معنایش همین باشد . شما اگر موفق به این دعا شدید ، همین ، یک مرتبه از فرج است .

     حضرت آیت الله  بهجت(ره)

*سفره دلتان را زود پهن  نکنید

*حرف زدن، دو رکن دارد: خوب حرف زدن و حرف خوب زدن.

*خانه بی نمازها، ظلمتکده است.

*گنهکار، دشمن خویش است.

*حیا، صدف تقواست .

*گل باشید تا پس از مرگ نیز معطر بمانید.

*بعضی آدم ها « دام » اند.

*زبانی که فقط نیش زدن بلد است ، بزرگترین عقرب است.

*کارها را سخت نگیرید ، سرسخت تر از اراده انسان ، چیزی نیست.

*سکوت، سخن بزرگی است که خداوند به گویاترین زبانها بخشیده است.

*خداوند، قرآن را بر قلب پیامبر(ص) فرو فرستاد. ما نیز آیات را در صفحه قلبمان بنویسیم.

*اگر وقت کردید ، به خودتان سری بزنید .

*روزی که از پلکان  « من » پایین بیاییم ، هزاران نردبان تا پشت کهکشان پیش پایمان نهاده می شود.

*در دستور زبان عرفان ، فعل چنین صرف می شود : من نیستم ، تو نیستی ، او هست .

*دل ، معبد فرشتگان است ، به شیطان اجازه اش ندهید.

*سزای سخن چین ، نشنیدن است .

*گویا ترین پند کردار نیک است.

*از خود کم تر، سخن گفتن ، فضیلت بزرگی است که کمتر دیده می شود.

*زبان ، پرده دار پرده در است.

*اگر از هشدارهای آگاهان برنخیزیم، سیلی روزگار بیدارمان خواهد کرد.

هر کس به چیزی عشق ناروا ورزد ، نابینایش می کند ، و قلبش را بیمار کرده ، با چشمی بیمار می نگرد ، و با گوشی بیمار می شنود . خواهش های نفسانی پرده عقلش را دریده ، دوستی دنیا دلش را میرانده است ، شیفته بی اختیار دنیا و برده آن است و برده کسانی است که چیزی از دنیا در دست دارند. دنیا به هر طرف برگردد ، و هر چه هشدارش دهند از خدا نمی ترسد. از هیچ پنددهنده ای شنوایی ندارد ، با اینکه گرفتار آمدگان دنیا را می نگرد که راه پس و پیش ندارند و در چنگال مرگ اسیرند. می بینید که آنها بلاهایی را که انتظار آن را نداشتند بر سرشان فرود آمد و دنیایی را که جاویدان می پنداشتند از آنها جدا شده و به آنچه در آخرت وعده داده شده بودند خواهند رسید ، و آنچه بر آنان فرود آید وصف ناشدنی است.

خطبه 109 نهج البلاغــــ❤ــه